inciler - II

K:kaynana

Ben: kitapta okudum, bu hafta veya gelecek hafta gibi yavaştan mobilyalara tutunup ayağa kalkması başlarmış bebeklerin.
kocam: e kalkıyor ya elini tutunca.
Ben: yok elini tutunca tamam da sen tutmayınca da kalkmaya çalışacak artık
K: benim çocuğum geri değil!
Ben: ben geri demedim, diyorum ki artık özgürce kalkmaya çalışacak
K: kalkıyor işte
Ben: mobilyaya tutunacak da kalkacak, bize değil
K: bizi tutuyor ya!
Ben: ben mobilya diilim! (artık sesim manyamaya başladı)
K: ben mobilyayım

!!!

1 dakika ya geçiyor ya geçmiyor, bizim kız şirinlik yapıyor

K: ahahaha. benim çocuğum geri diil!!!
Ben: ay galiba kendimi öldürmek istiyorum!
K: tamam sen öldürme, ben hata yaptım. (kocam yanımızda ya, alttan aldı)

bence en güzel cümle: "ben mobilyayım". 1 numara.

kocamin ertesi gün doğum günü, çerçeve aldım ofise koysun, kızını görsün diye. Kutusuna da içine arkadaşları tarafından pastaya suratı sokulan çocuk resmi konmuş.

kayınpeder: bu ne resim böyle
ben: reklamı
kayınpeder: düzgün resimli bişi alaydın
ben: ne fark eder ki? biz onu görmiycez, kendimiz resim koyuyoruz ya. biliyorsunuz nasıl çalıştığını di mi?
kayınpeder: herhalde yani! var bizde de. ama saçma bir resim
ben: almış bulundum napim artık!